«Դեմ եմ Ստեփանակերտի հասարակական տրանսպորտի թանկացմանը» - 2

Սեպտեմբերի 29-ը:

«Դեմ եմ հասարակական տրանսպորտի թանկացմանը» ցույց տեղի ունեցավ ԼՂՀ Կառավարության շենքի դիմաց: Առաջին ցույցը քաղաքապետարանի դիմաց էր  (սեպտեմբերի 24-ին): Այն ժամանակ  քաղաքապետը  չեր ուզում հարցը քննարկել նախաձեռնության անդամների հետ լրագրողների նեկայությամբ (ինչի պատճառով քննարկումը ձախողվեց): Այսօր քննարկումը լուսաբանվում էր, վարչապետը ընդունեց երիտասարդներին: Թե ոնց էր և ինչպես, ձեզ կպատմեն Karabakh-open.info, Artsakhpress.am, Civilnet.am և Kavkaz-uzel.ru  լրատվական կայքերը: 

Ի տարբերություն անցած ցույցի, այսօր պահանջում էին շարունակել Ստեփանակերտի տրանսպորտի սուբիդավորումը:  

Հանդիպումից հետո տեղի ունեցավ երթ՝  Կառավարության շենքից մինչև երրորդ դպրոցի խաչմերուկ. անձրևը ավելին գնալ խանգարեց: 

Խնդրանք. եթե հանկարծ լուսանկար վերցնենք, ապա մի ձև հղում արեք էլի (օրինակ, լուսանկար/ները Հայկ Ղազարյանի բլոգից են)

Ընդդեմ ուղեվարձի թանկացման. Ստեփանակերտ

Սեպտեմբերի 24-ին Ստեփանակերտի քաղքապետարանի դիմաց տեղի ունեցավ ակցիա ընդդեմ երթուղայինի ուղեվարձի թանկացման: Հոկտեմբերի 1-ից 70 դրամի փոխարեն ուղեվարձը կդառնա  100: Այտեղ կարող եք կարդալ  ուղևորավարձի թանկացման վերաբերյալ ուսումնասիրությունը: 


Սկզբում քաղաքապետարանի ներկայացուցիչը ցուցարարների առանձին խմբերի հրավիրեց դահլիճ. "Տեղը փոքր է, կխնդրեի փոքր խմբերով մտնել՝ քսան-քսան": Ցուցարարները չընդունեցին առաջարկը: Նրանց պահանջով քաղաքապետը դուրս եկավ ընդառաջ ցուցարաների:

"Առաջ բենզինը 180 դրամ էր, իսկ ուղեվարձը՝  50, իսկ հիմա 520-540 դրամ է դառել"- ասաց քաղքապետը՝  հիմնավորելով թանկացման պատճառներից մեկը:

Հ.Գ. Կարծում եմ, ակցիան կարելի է պատմական համարել, անկախախումից հետո առաջին անգամ է նման հավաքույթ տեղի ունենում:

Հավաքվածները որոշեցին ուղեվարձի թանկացման վերաբերյալ առաջիկայում բողոքը արտահայտել տարբեր ձևերով ( նաև նման երևանյան "Չեմ վճարելու 150 դրամ"-ի. երևանյան ակցիան ինչ-որ տեղ խթան էր ակցիայի համար):

Ֆեյսբուքիստի անուրջները

«Էվոռեվուլյուցիա»  ռոք-խմբի փաբային համերգից հետո մոտ երկու ժամ ֆռֆռում եմ ֆեյսբուքից մինչև lragir.am ու մռափում:

Ես փալաս եմ, կներես…/ ՀԱՅԿ ՂԱԶԱՐՅԱՆ

gretert.com 

2005-ին մեկ տարով տեղափոխվեցի Մոսկվա` ուսումս շարունակելու: Կարճ ժամանակում ընտելացա նոր քաղաքին ու ընկերացա համակուրսեցիներիս հետ: Մեր կուրսում շատ ուսանողներ կային Միջին Ասիայից: Հայ ընկերս նրանց բոլորին անխտիր ուզբեկ էր ասում` ղազախներին, ղրղզներին, տաջիկներին: Ուզբեկ էր ասում նաև ղազախուհիներին, ղրղզուհիներին ու տաջիկուհիներին: Տաջիկուհիներից մեկի անունը Դիսլուզ էր, մյուսինը` Լայլո: Դիսլուզի հետ չհաջողվեց մտերմանալ, նա ավելի ավանդապաշտ ու կրոնական անձնավորություն էր, քան Լայլոն: Լայլոն, ծանոթանալուց հետո, հաջորդ օրերին հետաքրքրվում էր իմ հայրենի քաղաքով: Նրա ստերիոտիպերը հայերի մասին զվարճացնում էին ինձ: Հիմար չէր, պարզապես մեզնից ամենափոքրն էր և իր ասածները սովորական մանկական միամտություն էին հիշեցնում:

Աֆորիզմներ

Տխուր է առանց ռոմանտիկ մարդկանց, ձանձրալի՝ ռոմանտիկների շրջապատում:

Ապրում ենք հորինված աշխարհում: Ամեն ինչ անում ենք, ոչ չիջնենք հորինված հարմարվետ աշխարհից: Բոլոր արվելիք կենցաղային զրույցները հետաձգում ենք, որպեսզի հնարավորինս երկար մնանք հորինված աշխարհում:

Ողբերգակատակերգությունն անեստեզիայով որբերգությունն է

Ատելության պինգ-պոնգը կամ դիպուկահարի օրագրից (պատմվածք)

Պատերազմն ավարտված էր,  բայց ոչ դիպուկահարների համար: Ադրբեջանական դիպուկահարները գյուղից շրջկենտրոն տանող մեքենաների սարսափն էին: Նրանք ամրություններ էին կառուցում ու խորացնում խրամատները. հիմարություն կլիներ կորցնել նման դիրքերը:

Թուրքերի ամրապնդումը հրամայված էր խանգարել: Դիրքից դիրք 1700 մետր էր:  Մթապատվելուն պես վերցրի СВД-ս ու առաջացա մի 500 մետր մնացած թուրքերին:

Իմ մասին: 17 տարեկանում կամավորագրել եմ ու մասնակցել մի քանի մարտի: Երբ տասնութս լրացել է, զորակոչել են բանակ: Շատերի պես հայհոյել եմ՝ մթոմ  կամավոր կռվել եմ, հիմա զորակոչում եք: Ծառայությունն այդ տարիներին ուրիշ էր. համարյա կռվում էինք. դիրքեր էինք առաջ տալիս ու ականապատում, մեկ-մեկ զոհվում, մեկ-մեկ էլ  խմբովի պայթում: Դա էր մեզ բախտը:

Խղճահարանքի այցը

-Սպանել պատերազմում և սպանել պատերազմից դուրս՝ լրիվ տարբեր բաներ են,- հայացքը հեռուները գցելով, խորհում է լեյտենանտ Հովսեփյանը:

 Պատերազմի վերջերն էր, զինանոցի վերածված տունը մտավ գնդապետը, հրամայված էր հավաքվել: Թշնամին առավոտվանից գրոհի էր անցել, գնդապետը գտնում էր, որ պատժակիրների դիրքերը թույլ են և պետք է օգնել: